Τόσο όσο. Αντέχεις !!

Θυμάμαι μικρή με τρόμαζε το σκοτάδι οι θύελλες και οι αστραπές το άγνωστο που έκρυβε η νύχτα ..μεγαλώνοντας με συντρόφευε στις σκέψεις μου ο θόρυβος τις καταιγίδας και το σκοτάδι έγινε φίλος μου έπαιρνε φωτιά η φαντασία μου ζουσα τα θέλω τις ημέρας μα τώρα πιο πολύ με τρομάζουν οι Άνθρωποι ..Απρόβλεπτοι, Ανασφαλείς ,Χειριστικοί, Ετοιμοπόλεμοι ..Μάταιο να δοθείς κλειστά ματιά και ψυχή ποιο δρόμο να δείξεις με ποιον να τον διάβεις και ποσό να προσπαθήσεις φοβούνται να εξημερωθούν ..Αγρίμια γύρω μου παντού ..καλύτερα ένας μοναχικός γλάρος να πετάς ψηλά τόσο όσο αντέχεις …μες την αρμονία του σύμπαντος ,παρατηρείς ,ακούς ,μαθαίνεις ,εξημερώνεσαι …και το σύμπαν σου επιστρέφει αυτό που σου αναλογεί σε αυτή τη ζωή~~~