Αναρωτιέμαι..Ποσό ξένος μπορεί να αισθάνεσαι σε μια ξένη χώρα και αν αυτή η χώρα που σε φιλοξενεί ποσό δικιά σου μπορεί να γίνει?? Και κατά ποσό ισχύει όπου γης και πατρίς..όλα αυτά τα ερωτήματα στριφογυρίζουν στο μυαλό μου και μιλώντας με Έλληνες ομογενείς που ζουν και δουλεύουν εδώ ξέρω ότι κάνεις δεν ήρθε εδώ από επιλογή όλοι είναι για κάποιο λόγο και όλα αυτά τα παιδιά που ξέκαναν μια καινούρια ζωή και έχουν ρίξει μέσα σε μια βαλίτσα τα όνειρα τους ποσό κότσια χρειάζεται να έχεις η πόση άγνοια και ποσό πόνο μετά.. όπως και να έχει η ξενιτιά σε ατσαλώνει σε κάνει δυνατό ξύπνιοι το αίσθημα της επιβίωσης στο κόσμο της καινούριας ζούγκλας που μπαίνεις να παλέψεις και παράλληλα θες να προστατέψεις ανθρώπους ομοίους σου δυο εντελώς διαφορετικά συναισθήματα που μπορούν άνετα ταυτόχρονα να συνυπάρχουν στη ζωή σου ..και ναι πάντα θα είσαι ξένος στη χώρα που σε φιλοξενεί και συ θα ακούς παολα παντελιδη και τσάμπα μαζί με lady Gaga …Lana del rei.. γιατί όταν μερακλώνεις δεν σε φτιάχνει η Gaga αλλά η Τσάμπα και τα καγκέλια της και πάει πακέτο τι και αν είσαι λέκτορας πανεπιστήμιου ο νταλκάς της ξενιτιάς είναι ένας για όλους θες τα χρόνια που ξόδεψες από τη ζωή σου να μαζέψεις όλα τα (ΕΦΟΔΙΑ-ΧΑΡΤΙΑ) αφού η ίδια σου η πατρίδα σε διώχνει σε κλωτσά …Τι κι αν είσαι ένας 30ρης πολλά υποσχόμενος manager director μόνο ο Καζαντζίδης εκφράζει τον πόνο σου εδώ …και αναγκαστικά θα φας χούμους κι όχι φάβα γιατί δεν βρίσκεις και φυσικό είναι να σου λείπει το τζατζίκι γιατί τα γιαούρτια είναι επιδόρπια εδώ όχι στραγγιστά ελληνικές ταβέρνες παντού θα βρεις αλλά δεν έχουν τα υλικά να φτάσουν το αποτέλεσμα της Ελλάδας και ναι έχεις επιλογές πολλές και λεφτά έχεις άφθονα να ξοδεύεις και ναι τα σπίτια κλούβια φυλακές που σε σπρώχνουν να δραπετεύσεις να κινείται έξω το χρήμα να κάνει κύκλο πιστεύω ότι είναι πάγια τακτική της κυβέρνησης όλο αυτό …ελληνίδα είμαι και σκέφτομαι πονηρά ..ίσως και να κάνω λάθος πάντως ένα είναι το σίγουρο νέοι άνθρωποι που κάνουν μεταπτυχιακά bachelor η οικογενειάρχες με παιδάκια που τα στέλνουν σε international σχολεία με την ελπίδα να μην ξεχάσουν τα ελληνικά τους και να μην μιλάνε φιλιπινεζικα μιας και περνάν πολλές ώρες με τη νταντά (nanny) δουλεύουν και οι δυο γονείς εφόσον είναι υψηλόβαθμα στελέχη κολοσσιαίων επιχειρήσεων και το σαββατοκύριακο είναι partytime Yeaaa !!! μαζεύονται όλοι οι ομογενείς παρέα να μιλησουν ελληνικα να πνίξουν τη ξενιτιά στο αλκοόλ ώρα για αποσυμπίεση και κάνεις από όλους αυτούς δεν τολμά να ονειρευτεί επιστροφή στην πατρίδα έχει απαγορευτικό stop αναγκαστικά πείθουν τους εαυτούς τους (όπου γης και πατρίς) αλλά πονάει πολύ ποναααάεϊ !!!
