Πάμε πόλεμο ?

Αυτός ο κόσμος με τρομάζει, άλλαξε ζούμε σε μεταλλαγμένες εποχές και οι άνθρωποι...τόσο φοβισμένοι σαλιγκάρια ταμπουρωθήκαν στο καβούκι τους μια χώρα με κόμπλεξ και ψυχολογικά προβλήματα αναζητά μονίμως θαύματα…όλα αλλάξανε ακόμα και ο καιρός δεν λέει να χειμωνιάσει πεθύμησα χειμώνα. ... Απίστευτο έ? το τζάμπο ξεκίνησε να μετράει αντίστροφα και εγώ λέω Φέτος να στολίσω μπανανιά, πίνοντας ,Μοχιτο κι ακούγοντας ιτς ανόδερ τεκίλα σάνραϊζ έτσι για την αλητεία αφού όλα ήρθαν τα πάνω κάτω πώς να κρατήσω ισορροπίες εγώ σε αυτό τον κόσμο ..Μα αυτό που με τρομάζει περισσότερο είναι ότι άλλαξαν οι Ψυχές μας. Αφήσαμε να μας δημιουργήσουν ένα μεγάλο εγωισμό, και τώρα πια δεν ξέρουμε πώς να τον διαχειριστούμε κάνεις δεν θέλει να αγαπάει πια Παρά μόνο να τον Αγαπάνε, ανέξοδα, χωρίς να πονάει. Κανείς δεν θέλει να πονάει πια στις μέρες μας Έχουμε κάτι και βασανιζόμαστε γιατί δεν ξέρουμε αν και κατά πόσο το θέλουμε φανταστείτε να ξέραμε τι ακριβώς θέλουμε και να μην μπορούμε να το έχουμε.. Δημιουργήσαμε Υπέρμετρες προσδοκίες, για μια αγάπη που θέλουμε να μας προσφέρουν, έτσι όπως την έχουμε φανταστεί χωρίς να κάνουμε καμιά θυσία από τον προσωπικό μας εγωισμό και ατομισμό μας …Και έτσι κατέληξε ο Έρωτας και η Αγάπη , να είναι μόνο στα παραμύθια…Γιατί η Αλήθεια του σήμερα, δεν έχει καμιά σχέση με τα παραμύθια που μας γέμισαν τα μυαλά, όλα εκείνα τα φανταστικά και ρομαντικά μυθιστορήματα που ταυτιζόμασταν με ροζ και γαλάζια συννεφάκια σαν παιδιά .. Τελικά Κατά βάθος, δεν θέλουμε ποτέ να αλλάξουμε εμείς, αλλά να αλλάζουν οι άλλοι για να ταιριάζουν σε αυτό που περιμένουμε από αυτούς. Και, κατ’ επέκταση, όταν μας πάει κάτι στραβά, θέλουμε να αλλάξει ο κόσμος και όχι να αλλάξουμε εμείς, έστω κι αν η δική μας αλλαγή θα μπορούσε να κάνει τον κόσμο λίγο καλύτερο .. Σήμερα , ζούμε στη σκιά ενός 3ου Παγκοσμίου Πολέμου Οι εγωισμοί, οι φανατισμοί, οι αποκλεισμοί, οι μισαλλοδοξίες είναι τα πραγματικά αδιέξοδα της ανθρωπότητας μας ..Αν θέλουμε πραγματικά να αποφύγουμε έναν μελλοντικό 3ο παγκόσμιο πόλεμο, καλύτερα να κηρύξουμε πρώτα την ειρήνη μέσα μας και στο περιβάλλον γύρω μας Ας αλλάξουμε εμείς, για να αλλάξουν και οι άλλοι με πίκρα μεγάλη ομολογώ .Οφείλω να το πάρω απόφαση ότι τα πράγματα δεν πρόκειται να αλλάξουν επί της ουσίας ποτέ. Πως ζω και αγαπάω μια πατρίδα-σαλιγκάρι, η οποία έρπει και βοσκάει τίποτα χορταράκια κι ευθύς ξανακλείνεται στο καβούκι της για να μην την αρπάξει κανένα πουλί. Επειδή, όπως εύστοχα παρατηρεί ο συγγραφέας Νίκος Δήμου, στο βιβλίο του Ξύδι και Χολή, «ο Έλληνας, όταν βλέπει τον εαυτό του στον καθρέπτη, αντικρίζει είτε τον Μεγαλέξανδρο είτε τον Κολοκοτρώνη είτε, τουλάχιστον, τον Ωνάση. Ποτέ τον Καραγκιόζη!» Ζω σε μια πατρίδα που δεν υπάρχει Έλεος.. ..Καλή μας μέρα. ..